...قلعه ام را می سازم

...با یک عالمه زیبایی

...ناگهان یک موج

رو به دریا می ایستم و به جای خالی قلعه ام زل میزنم

...ته دلم خالی می شود

حس غریبی ست

یک نفر زیر گوشم می خواند : دیوانه! کاخ رویاهایت که نبود...! آن فقط یک قلعه ی ماسه ای بود

در ساحل قدم میزنم و آرام آرام تکرار می کنم

دیگر دلت را به دل خوشی هایت خوش نکن

قاصدک هان،چه خبر آوردی؟

از کجا، وز که خبر آوردی؟

خوش خبر باشی، اما

گرد بام و در من

بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیار یاری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که تو را منتظرند

قاصدک؟

در دل من همه کور و کرند

دست بردار از این در وطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم می گوید

که دروغی تو،دروغ

که فریبی تو،فریب

همه چیز عادی بود

فقط

گاهی فراموش میکرد باید نفس بکشد

شاید هم عمدی در کار نبود

و این

چه اهمیتی داشت

بهرحال

گناهکار که نبود

می توانست سوگند یاد کند

که شریف زندگی کرده

فقط،

گاهی یادش می رفت او هم حق زندگی کردن دارد...

بهرحال

گناهکار که نبود

چون می توانست سوگند یاد کند

هیچ پرنده ای در قفس نداشت.

فقط گاهی درد عجیبی سمت چپ قفسه سینه اش

آزارش میداد

انگار که چیزی آنجا تکان میخورد ؛

بهر حال

گناهکار که نبود

می توانست سوگند یاد کند

که این لرزش همیشگی نبوده.

نمی دانم

شاید فقط

گاهی

گونه هایش خیس میشد

باز هم می توانست اقرار کند که

عمدی در کار نبوده .

اما ؛

 احتمالا شما بهتر میدانید

چون گاهی ،

دلش نمی آمد آرزوهایش را بمیراند.

و

فراموش میکرد

احساس ، سنگین ترین گناه ِ دنیاست .

آرامشی عطا فرما

تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

شهامتی که

تغییر دهم آنچه را که می توانم

و دانشی که

تفاوت آن دو را بدانم                                                                            

                                                                      آمین 

مي شنوي؟

نه تو نيز نمي شنوي.

آنچنان با اشتياق نگاهم کردي که گمان کردم حرف هاي ناگفته ام را شنيده اي.

همان حرف هاي ناگفته دلم که سالهاست گوش فلک را کر کرده و هنوز ياراي گفتن آن نيستم.

نمیدانستم تنها بوی تازگی ام تورا به انجا کشانده...

راه را گم کرده اي؟

مي دانم مقصدت کجاست. نگاه کن.

 پايين همين تپه رد پاهاي من است که قرنهاست بر اين زمين خاکي حک شده.

 از همان زمان که انسان ها را ترک گفتم و کنج خلوت را گزيدم.

از همين راه برگرد. به يک دنيا تازگي زيبايي عطر و ادکلن می رسي.

برو، ديگر نمان که من خسته ام. خسته از هر چه تکرار که باز تکرار مي شود.

انسان هاي تکراري... احساس هاي تکراري... دروغ هاي تکراري و ....

و اين همه تکرار چگونه جواب سوال هاي نپرسيده من را بدهند؟

 به آسمان خيره مي شوم. امشب نيز ماه همچو نگيني بر پهناي دشت پرستاره آسمان مي درخشد.

آخر تو خسته نمي شوي از اين همه تکرار خورشيد و ماه ،تنها رفيقان باوفاي شب هاي تاريک و نمناک باراني دلم.

 بر سجاده سبز خود مي نشينم  . چگونه مرا توان درنورديدن اين همه فاصله است.

 من کجا و مهرباني آن لبخند هميشه مهربان.

 اين انسان بي حوصله را چگونه تا ابديت مي کشاني. همين حالا خسته از خويش و تکرار خويشم.

 باز سکوت تمام وجودم را فرا مي گيرد و به هيچ فکر مي کنم . اين هيچ لعنتي کي تمام مي شود؟

اي کاش عشق بود. اي کاش زندگي بود. اي کاش حتي تو بودي...

تويي که مثالي از عشق ايمان و زندگي هستي.

 تويي که اشتياق يافتنت مرا از هر چه تکرار مصون مي دارد.اما نیامدی و من ماندم و اینهمه دلتنگی...

 خدا مرا آنچان زيبا افريد که مثال و مانندي ندارم. و من آنچنان زشت شدم که باز دردانه زمين گشتم.

 کجاي اين تکرارها به بودن مي رسيد. به حس اينکه زنده ايم و بايد زنده بودن را تنها يک بار تجربه کنيم.

 فکر مي کنيم که چقدر دير است آن زمان که مي گويند تمام شد.

و ما چقدر زود از بودن خود خسته مي شويم.

اما چه خوب بود که زندگي را زندگي مي کرديم.

زيرا که ما را براي زندگي آفريده اند. براي درک گوهر يکدانه وجود انسان. براي يافتن آن خود هميشه بيدار.

و ما چه راحت خفته ايم...